Gañadores do Concurso de relatos curtos de medo!!!

Posted by tikeles - 10/11/17 at 12:11 p.m.

Tivemos que retrasar a entrega dos premios do Concurso de relatos curtos de medo para dar un pouquiño máis de tempo ao xurado. Non foi fácil a decisión, pero xa temos os gañadores!!! Aí vai:

Da 1ª categoría, Érika Ventoso Armental, de 2º ESO B

Da 2ª categoría, Jesús Luís Vázquez Pajares, de 4ºESO C

Da 3ª categoría, Susana Outeiral Caamaño, de 2ºBACH. B

Parabéns!!!!!!!!

Na sobre aínda están pechados, pero estes son os libros dos agasallos:

 

 

 

 

 

 

E estes son os seus textos. Acomodádevos para entrar no medo e o misterio…:

Pasos

Sei que só me quedan unhas poucas horas de vida. Escoitaba os pasos que ían cada vez máis rápido. En secuencias repetitivas, como un zunido no oído de quen o escoitase. O medo en min aumentaba á mesma velocidade. Fose o que fose, cada vez estaba máis preto e non parecía querer parar. Ao final, co medo, deume un ataque ao corazón. Desminto que chamen rumor a que o sentido do oído é o último en perderse ao morrer. Pois ben, aquel incesante ruído que eu confundín con pasos non eran máis ca os latexos do meu corazón.

Érika Ventoso Armental

A pantasma das castañas

Fóra, a noite era fría e húmida. Avó acababa de acender a cociña de ferro e eu estaba a carón del. Entre as mans, apresaba unha boas castañas cocidas e mentres as roía, contábame como o seu irmán Antón as roubaba cando eran novos.

De súpeto, escoitamos que alguén petaba na porta. O avó ergueuse como se agardase unha visita. Oín como falaba cun tal Antón e veu buscar unhas poucas castañas para levarllas nun cesto.

A porta pechouse bruscamente e dixo: – “O Antón, que nunca falla nestas datas!!!”

Nese intre sentín un arrepío, pois Antón morrera. Corrín cara á porta. Abrina e vin como unha estraña figura cun cesto desaparecía.”

Jesús Luís Vázquez Pajares

Fatalidade

Está sentado a vinte pasos de min. Non se move. Só permanece fitándome atentamente como un depredador observando a súa presa.

Tremo. Quero escapar da gaiola na que me atopo. Grito. Choro. Achégase uns pasos. Agora está a quince pasos.

Asólame a agonía. Vexo a miña vida pasar e as miñas bágoas inundan o cuarto no que me atopo. Achégase. Só se escoitan as cadeas que sostén. Está a seis pasos.

Quero saír. Que alguén me axude. Por favor…

Xa está aquí. Silencio… Escuridade… Medo…

Rómpese o fío dun tear.

Susana Outeiral Caamaño

Deixa unha resposta